FİRARİ MÜRDÜM ÇİÇEĞİ kitabım ÇIKTI okudunuz mu ?

13.1.15

İstanbul 7


Hır/çındı rüzgâr altın boynuzda adacıklarda
S/alladıkça cılız sevgi dallarımı Karadeniz
Yar/alarm düştü yaprak yaprak gül/hanemden
Ezan vakti umut diye tutunanlara

Retinama batan şemsiyendi senden habersizce
Ve a/kanındım yaş yerine avuçlarına damlayan
İstanbul sen ki umursamadın bile

Isl/aktı sok/akların bu gün yine İstanbul
G/özlerim kaldırımlarına aktı haliç yerine
Ellerine damla/yasım vardı yârin
Kı/yamadım sana yedi tepeden bakarken

Ve şimdi aynı yerdeyim seninle bıraktığında
Düşünen adam mıyım ki ellerime güvercinler konan
Yok bu senin eserin olmalı

Sokaklarını bekleyeniyim şimdi şehri İstanbul'un
Fery/adım kaç/ışıyor günü birlik y/ellere
Ve ben sana el bile sallayamadan 
Boğ/uluyorum kendi kusmuğumda kızılcık misali

Suskunsa yüreğim kabullenmek değil asilliğinden olsa gerek
Her ne kadar kabuksuysa yaram iyileşti sanma
Sana yasım bitti dese de dilim sakın inanma

Ne sen unuttun ilk sızısını kız kulesinin aşkça
Nede seni silebildim perişan yüreğimden ebediyen
Is/sızılarım var sana bana bize dair yedi tependen
Ki yalnızlıklarımla körebe oynar kuytuda sokaklar

Ve nedense hep ben sobelenirim sızarken sızıyla
Hayat sen de okyanus olsa mavi atlasın girdabında kaybolsam
G/özlerin aksa avuçlarıma yeniden ben d/olsam mai'ce İstanbul
_______________________________________________________________İrfankarabuluT
                                                                                


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Sizin Yorumunuz.!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...