FİRARİ MÜRDÜM ÇİÇEĞİ kitabım ÇIKTI okudunuz mu ?

4.6.15

Yüreğimi Seninle Kapıya Koydum


Saptırdım hep doğrularına
Yolumun yanlışlığını bilsem de
Ve sen doğrum muydun?
Unutmuşum kendimi gülüm
Yürüdüğümüz yolun başlangıcı sandım seni
Son durağına gelişimin farkındayım
Yalnız kalışımdı ansızlığın
Yüreğimi seninle kapıya koydum vakitsizce

Kendince y/aşarsın oysa ben sende yaşlanırım
Ayak seslerine aşina
Gelmeyişine yenik duyarlıyım
Gölge oyunlarıyla
Sevişti gecede yalnızlıklar bize inat
Ve ben seyircisiyim
C/ansız oyunun tek matinelikte
Yer yarıldığında mezar boyu aralıklarla

Sen mi k/oydun yüreğimi vahşide
Oysa bir meydan
Yokluğunu hatırlatan nişanıyla hem de
Gidişine ağlamayan 
Gözlerim ki yağmurlara davetkâr şimdi
Fi zamanda saklı 
K/af d/ağından medet beklemiyor artık
Avucum ıslak ve boş

Sen tuttuğunda adı olmayan yüreğimi
Bırakma dediğinde 
Buruk yüzün üşüyordu sebepsizce
Ben ast/arına gizlediğim inancımla
 Sözlerime kuruyan edepsiz bakışınla
Bilemedim vakitsiz güleceğini
Ellerin gözlerin yüzümden düşerken
Yüreğimi seninle kapıya koydum sessizce

İstanbul sabahından öç alırcasına
Kapılarımı tırmalasan da 
Sevgi duvarlarımdan çıkmanın dönüşü yok
Yok, finali tek matineli aşkın
Ve kovmalarımın tekrarı da olmayacak
Asıl kıyamet içimde yaralı yorgunum vuslat gecede
Ay dökülmüş geceye sessizce süpürülmeyi beklerken
Kırık yüreğimden çoktan kapıya koydum seni

Vurgunu senden yedi kırık kalbim
Dip akıntılarına kapılıp akıyorum bilinmeze
Kehanetine sığındı yüzüm
Bir yanım karanlık sen gittiğinin ertesi
Kum saatine verdim sadakatle
Vakitlerimi harcasın masumca bende
Yitikliğinden taşın ki us’un
Yüreğimde yaran kabuk bağlasın şimdilerde

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Sizin Yorumunuz.!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...